kei...

Bericht door RobRijkse - 15 juli 2015

kei...

Ik kijk heel anders tegen kleine dingen aan, , eerst kon ik kilometers lopen, nu met moeite staan. Kan uren naar een sporadische vlinder kijken in mn tuin, de overvloed van vroeger ligt aardig in puin voel de dingen anders aan, was altijd een keiharde vent, die overal voor klaar kon staan, ben nu mezelf nog niet gewend.
Elke dag, kans op een stukje terug, ik weiger om in een isolement te gaan, dat kan altijd nog, voorlopig hangt dat woord op mn rug ,maar een ding hebben we allemaal gemeen, we zijn keihard voor ons zelf, maar gelukkig niet van steen.
avatar > RobRijkse

starstarstarstar
Berichten: 495
Geregistreerd: 14 januari 2015
Woonplaats: Voorburg

Reactie door anseke - 27 september 2015

Re: kei...

Mooi verwoord Rob.
avatar > anseke

starstarstar
Berichten: 170
Geregistreerd: 02 januari 2015
Woonplaats: Montfoort

Reactie door dheijdeman - 01 januari 2020
Nooooooit opgeven, Rob!
avatar > dheijdeman

Berichten: 1
Geregistreerd: 17 december 2019
Woonplaats: Den Haag

Reactie door ReneKies - 30 juni 2021
Herkenbaar wat Rob daar schreef. Je moet jezelf helemaal opnieuw uitvinden, en je komt er achter dat je prioriteiten verschuiven, waar eigenlijk geen plek meer is voor materialisme, waar een vlinder, een bezige bij of wat tuinvogels je zintuigen en aandacht kunnen bekoren als nooit tevoren.

De aandoening (bij mij PSMA) heeft mij ook getransformeerd tot een persoon die de snelle wereld van alledag naar een wereld van slow-motion heeft ingeruild, met soms pareltjes waar je voorheen in je jachtig leven geen oog voor had.

Gr. René
avatar > ReneKies

Berichten: 4
Geregistreerd: 29 juni 2021
Woonplaats: Ittervoort